कैलालीका कोरोना विजेता भन्छन्, ‘रोग लागेपछि बांँच्नुपर्छ भन्ने लाग्दोरहेछ, जीवन के हो बुझेंँ’

कैलाली: नेपालमा कोरोना संक्रमितको संख्या ३१ पुगेको छ। त्यसमध्ये संक्रमण निको भएर चार जना घर फर्किसकेका छन्। सेती प्रादेशिक अस्पताल धनगढीमा उपचाररत कैलालीका २१ वर्षीय युवक राज विक पनि नतिजा नेगेटिभ आएपछि घर फर्किएका छन्।

सेती अस्पतालमा उपचाररत पांँचमध्ये विक भारतको मुम्बईबाट गत चैत ८ गते घर फर्किएका थिए। चैत १० गते धनगढीको गौरीफन्टा पुगेका उनी लकडाउनका कारण सीमामा रोकिएपछि प्रदेश सरकारले चैत ११ गते राति उद्धार गरेपछि १२ गते बिहान घर पुगेका थिए।

घर पुगेलगत्तै लम्कीचुहा नगरपालिकाको क्वारेन्टाइनमा बसेका उनमा कोभिड-१९ संक्रमणको नतिजा पोजेटिभ आएपछि चैत २२ गते सेती प्रादेशिक अस्पताल धनगढीको आइसोलेशनमा भर्ना भए।

उपचारपछि स्वाब परीक्षण नतिजा दुई पटकसम्म नेगेटिभ आएको छ। उनी सन्चो भएका छन्। विकलाई अस्पतालले आइतबार घर पठाएको छ। आइतबार सांँझ ६ बजे घर पुगेका कोरोना विजेतासंँग राससकर्मी दुर्गा देवकोटाले कुराकानी गरेका छन्।

आइसोलेशनमा तपाईँको दिनचर्या कसरी बित्यो?
म १६ दिन आइसोलेशनमा बसेर फर्किएको छु। नयांँ जीवन पाएजस्तै लागेको छ । अस्पतालमा बस्दा फेसबुक चलाए, युट्युबमा विभिन्न भिडियो, चलचित्र हेरेँ। फोनमा धेरै साथीहरुसंँग कुराकानी गर्थेँ।

याे पनि पढ्नुस  सेती अस्पतालमा ५ कोराना संक्रमितको उपचार हुँदै

अस्पतालले ‘भागवत गीता’ दिएको थियो, त्यो पनि पढेंँ । अस्पतालमा हामी पांँच जना संक्रमित थियौँ। हामीलाई अलगअलग कोठामा राखिएको थियो। हामी आफ्नो कोठाको बाहिर निस्केर एक आपसमा गफ गथ्र्यौँ। एक अर्काका समस्याबारे जानकारी लिन्थ्यौंँ । हामी सबैलाई खासै समस्या थिएन।

डाक्टर र नर्सको व्यवहार कस्तो पाउनुभयो?
डाक्टर, नर्सहरुले निकै राम्रो व्यवहार गरे । हाम्रो कोठामा भने कोही आएनन् । खानेकुरा र औषधि झ्यालबाटै दिन्थे। फोन गरेर पटकपटक जानकारी लिन्थे।

बाहिरबाट हेर्थे, कुरा गर्थे, रमाइलो कुरा गरी हंँसाएर जान्थे । एकदिन भने एक जना डाक्टर मेरो नजीकै आउनुभएको थियो। उहांँले नआत्तिन आग्रह गर्नुभयो। हामी तपाईँको साथमा छौंँ भन्नुभयो, निकै खुशी लागेको थियो।

कत्तिको डराउनुभएको थियो, अन्य बिरामी कत्तिको त्रसित थिए?
कोभिड –१९ लाग्यो भनेपछि त्यसै डरलाग्दो रहेछ । संक्रमण भयो भनेपछि मलाई तनाव भयो । हामी पांँच जना संक्रमित पनि एक आपसमा भेट्नै डर लागेको थियो।

याे पनि पढ्नुस  सेती प्रादेशिक अस्पतालमा सेवा थप्ने तयारी

रोग लागेको छ भनेपछि बांँच्नुपर्छ भन्ने लाग्दोरहेछ। जीवनमा देखेका सपनाहरु सम्झिएँ, जीवन के हो त्यतिखेर बुझेंँ । डाक्टरहरुसँंग कुरा गर्दा हिम्मत मिल्ने रहेछ । मलाई कुनै पनि लक्षण भने देखिएको थिएन तर पनि संक्रमण देखियो भनेपछि अलि डराएको थिएँ।

कोरोना संक्रमण भएका बिरामी राखिएका छन् भनेपछि हामी बस्ने वार्डमा अन्य कोही मानिस आउंँदैनथे । डाक्टर र नर्सबाहेक अन्य कोही आएनन्।

तपाईँलाई केके लक्षण देखिएको थियो?
मलाई केही समस्या नै भएन। मलाई कुनै पनि लक्षण देखिएन। ज्वरो, खोकी, श्वासप्रश्वासमा समस्या जस्ता कुनै लक्षण थिएनन्। म एकदमै स्वस्थ थिएँ।

लक्षण नदेखिएपछि शुरुका केही दिन त मैले डाक्टरहरुलाई म संक्रमित छैन भनेर जिद्दी गरेँ। मलाई मात्र होइन अन्य चार जनालाई पनि खासै समस्या छैन। धनगढीका विदेशबाट आएका दाइलाई भने खोकी लाग्थ्यो। अरु सबै सामान्य छन्।

अब कसरी बस्नुहुन्छ?
म विपन्न परिवारको मानिस हुंँ। म भारतको होटलमा खाना पकाउने काम गर्थेँ। मैले कमाएर मेरो घर चलेको छ । अहिले त केही दिन छुट्टै बस्छु।

याे पनि पढ्नुस  क्वारेन्टाइनमै मृत्यु भएका वडाध्यक्षको पीसीआर रिपोर्ट आयो

घरमा आफैँ पकाएर खान मिल्ने व्यवस्था छैन तर छुट्टै बस्ने, कसैलाई नछुने, सुरक्षित तवरले बसेको छु । म घर फर्केपछि मेरी आमा धेरै खुशी हुनुभएको छ । घरमा हामी ११ जनाको परिवार छ।

मेरो आमाका सपना पूरा गर्नुछ । एक हप्तापछि पुनःपरीक्षण गर्ने भनिएको छ। अहिले त डाक्टरहरुले भनेअनुसार बस्छु । पछि त काम गर्नैपर्छ, नत्र जीवन कसरी चलाउनू?

कोभिड –१९ संक्रमणबाट बच्न अन्यलाई के सुझाव दिनुहुन्छ?
मैले अस्पताल बस्दा तातोपानी धेरै खाएँ। पटकपटक खाना, फलफूल खाएँ। खानपिनमा ध्यान दिनुस्। लकडाउन पालना गरौँ।

सकेसम्म एक आपसमा टाढा रहौँ। संक्रमण देखिहाले पनि नआत्तिन अनुरोध गर्छु । हिम्मत भए सञ्चो हुन्छ । कोरोना लाग्यो भनेपछि मानिस बढी आत्तिने रहेछन् । नआत्तिए रोग जित्न सकिन्छ।

मलाई साथ दिने र सहयोग गर्ने सबैलाई धन्यवाद। मेरो उपचारमा खटिने डाक्टर, नर्स, लम्कीचुहा नगरपालिका, साथीभाइ मेरो स्वास्थ्यलाभको कामना गर्नेहरुप्रति आभारी छु।

कमेन्ट गर्नुहोस्